Her mevsim bir dönemi bir zamanı akla getirir. Mevsimlerinde kendi içinde ayrı bir dili ayrı bir lisanı hali vardır.
İlkbahar insanın çocukluk ve gençlik yıllarını akla getirirken, yaz mevsimi olgunlaşmayı ve birçok şeye sahip olmayı hatırlatır. Sonbahara geldiğimizde artık bir hüznü bir yorgunluğu bir o kadarda tecrübemizin arttığını görürüz. Neyi yapıp neyi yapmayacağımızın kararını daha rahat verebiliriz. Artık fikirlerimiz, amellerimiz, ibadetlerimiz iyice oturmuş, alışkanlıklarımız kesinleşmiştir. Kış mevsimine girdiğimizde, tereddütlerimizle beraber içimizde ayrı bir olgunluk vardır.
Rabbimiz kâinatın dilini kuluna böyle farklı yönleriyle tekrar tekrar sunar. Bunu anlamak aslında kulluğu anlamaktır. Hayatın ne anlama geldiğini öğrenmektir. İnsanoğlunun hizmetine sunulan varlık âleminin içindekiler, kıymetin, azametin, iniş ve çıkışların her halini görme, tatma ve değerlendirme için bir fırsattır.
Sevgili Peygamberimiz şöyle buyurur. “Kış mevsimi müminin baharıdır. Gündüzü kısadır.Oruç tutar. Gecesi uzundur gece ibadeti yapar.’’ . (Müsned II 519) Mümin gündüzünde oruç tutarak bir bir ganimet elde eder. Uzun gecelerinde de ibadet ve tefekkürle bol bol dinlenme fırsatı bulur. Nitekim baharda, yazda yapacağımız bütün işleri kış ayında o uzun gecelerde, akşam oturmalarında planlarız/konuşuruz. Bu uzun geceler bir anlamda yazmak, okumak, öğrenmek için bir fırsattır. Uzun uzun düşünüp tefekkür edebilmek için bir kışın baharına tohum atma zamanıdır. Birçok ganimeti, hazineyi, içinde barındırır.
Her tarafı bembeyaz bir örtü kaplar. Börtü –böcek ve bütün canlılar uyumaya, dinlenmeye geçmiştir. Bir sessizlikle beraber bir masumiyet görürsün. Ara ara fırtınalar olsa da güneşle beraber bir mutluluk, bir heyecan oluşturur içinde. Eksikliklerini görürsün uzun gecelerin sabahında. Tıpkı bir bahar gibi, hayal kurmaya, yeni dünyalar keşfetmeye, dost ve sevdiklerinle uzun uzun zaman geçirmeye bir vesiledir.
Rabbimizin kullarına lütfettiği her şey bir nimettir. Bütün mesele bu nimetin içinde elması, gümüşü, altını yakalayabilmektir. Bu sebeptendir ki Peygamberimiz kış müminin ilkbaharıdır diyerek o ganimete ulaşmayı işaret etmiştir.
Ajanslardan haberler geçer. Hava muhalefeti yüzünden şu kadar araç yolda kaldı. Şu kadar insan donarak öldü. Dağlarda kurt kuş yiyecek bulamadı. Şehre indi. Her kış mevsiminde bu tür haberleri duyarız yâda bunlara şahit oluruz.
İnsanın hizmetine sunulan bu nimetler neden bize muhalefet etsin? İşte bu durumda müminin bakışı, akidesi, kulluk gayesi devreye girer. Bu sebeple de Peygamberimiz Mümin için kışı bahar sayar.
Allah kullarına zulüm etmez. Kul kendi kendine zulmeder. Başına gelenlerde yapıp ettikleri yüzündendir.(Hac S.10) Tedbir bizden , takdir Allah’tandır. Bu da tevekkülün adıdır. Mahallendeki yoksulu, fakiri, mülteci konumundaki insanları arayıp sormadığında, soğuktan donmuş, aç kalmış, yolda kalmış vb bu haberleri sadece seyretmek durumunda kalır insan.
Özel olacak ama çok uzaklara gitmeye gerek yok kıymetli okurlarım. Müftülük olarak ilçemizde ikamet eden göçmenlere yaptığımız ziyaretlerde ona yakın ailenin bu kış mevsiminde evlerinde soba bile olmadığını gördük. Isınma imkânları olmadığı için üç beş çocuklu ailelerde çocukların nasıl üşüdüklerine şahit olduk. Devletimiz bir takım kurumları vasıtasıyla yardımlar yapıyor. Ancak biz bu kentin sakinleri olarak asıl görev bizlere düşmektedir. Nitekim bir hafta için de yoğun bir çalışmayla bu eksiklikler kısmende olsa giderildi. Bu çalışmayı gören varlıklı insanlarımız hemen seferber oldu. Onlarda araçlarıyla ev ev ihtiyaçları gidermek için işe koyuldular. Allah hepsinden razı olsun.
Mümin kışı bahara çevirmek isterse Allah ona onlarca fırsat kapısı açıveriyor. Kış bahar oluyor. İnsanlar donarak ölmüyor. Kurt-kuş aç kalmıyor. Hava muhalefet etmiyor.
Yeter ki mümince bir anlayışla yaşayalım. Yeter ki mevsimlerin dilini anlamak için gayret edelim. Yeter ki yaratılış gayemizi unutmayalım.
Yazımızda, kışımızda hep ilkbahar gibi umuda, insanlığa açılan kapımız olsun diyor, bir başka yazımızda buluşmak üzere Allah’a emanet olunuz.
