"Destekleyici çevre; sana köstek olmayi degil destek olmayi seçen arkadaslarin ve ailen olmali" diyor Hakan Mengüç "Ben Ney'im" kitabinda.
Arkadaslar, dostlar onlar bizim hayatimizin sahitleridir. Onlarla büyürüz biz. Önce akraba çocuklari girer hayatimiza, sonra mahalleden, ilk okuldan, liseden, üniversiteden, is yerinden derken bu halka genisler. Hiç düsündünüz mü, arkadaslik ve dostluk farkli kavramlar mi? Biz ne anliyoruz bu iki kelimeden? Hangisi hayatimizda daha önemli bir yere sahip? Bu konuda “Az Sekerli Hikayeler” kitabinin yazari arkadasim Nuray Temizer, bir instagram canli yayini yapti ve bu konuyu tartismaya açti. Dostluk ve arkadaslik hakkinda düsündüklerimiz;
Hayat yolculugumuzda karsimiza çikan herkes bizim arkadasimizolabilir. Ancak dostluk ince ince islenerek güzellesen göz nuru dantel örtü gibidir. Dostluk, emek ister, özen ister, karsilikli güven ve dürüstlük ister. Dostlar birbirine sevgilerini sinirsiz verir, empati yapar, dostun sinirsiz kredisi vardir. Dostlugun bedeli agir midir sorusuna cevabim; saygi ve sevginin bedeli olmaz. Sevginin en güzel ve en dogru sekli ise; özen göstermek,degerli hissetmek ve hissettirmek, gönül almak, güzel söz söylemektir, iyi ve kötü gününde yaninda olmaktir. Dostlugu da yormamak lazim,kirici olmamali, yapici olmali ve karsilikli birbirini beslemeli dostlar. “Dost Aci Söyler” sözünü su sekilde degistirmeye ne dersiniz? “Aci sözü bile tatli söyleyebilendir Dost “
Bazen de dost, "taze çay demledim, çayim taze simidi kap gel, iki lafin belini kiralim" dedigimizdir. Sicak bir battaniye gibidir, arkadaslikla baslayip dostluga evrilen iliskidir. Anlarda yasanir, yargilamadan oldugun gibi sevendir. Arkadaslarimiza kabuklanmis yaralarimizi gösterirken dostlarimiza; açik iyilesmeye ihtiyaci olan yaralarimizi gösteririz. Geçmisten gelen arkadasliklar evrilebilir, bunun süresi yasanmisliklara dayanir. Empati çok önemli, insanlari yargilamadan oldugu gibi kabul edersen farkindaliga ulastiysan, herkese gönlünü açabilir ve herkesin dostu olabilirsin.
Sevgi ve emek olmadan arkadaslik da dostluk da olmaz. Insanlari oldugu gibi kabul etmeliyiz, sevdiklerimizi yormamaliyiz. Düsünerek hareket etmeli, iyi hissetmelerini saglamaliyiz. Affetmemiz gerektigini ögretiyor arkadaslar. Görünmeyen iplerle birbirimize bagliyiz birbirimize.Sözlerimiz benligimizi olusturur, söyleyemediginiz sözler sizin tavriniz olur, “ifade” etmedigimizi “ifa” etmemeliyiz.
Dostluk; kan bagi olmayan can dostluktur, can bagidir.Yaninda sesli düsünebilme sansin varsa o gerçek dostundur. Haksizlik yapmaz, bencil, hain olmaz dost. Hayat boyu devam eden bir sinavi geçmeli dost. Sinavlari geçenlerin dostlugu devam eder. Çikar iliskisi yoktur, onunla uzun bir yolda yürürsün.
Mevlana demis ki; "Dost ise düsünme, ver ömrünü gitsin. Dost degilse, hiç bekletme yol ver gitsin."
