Ramazan gelince havada sanki tarif edilemez bir değişim olur; sadece takvimde bir yaprak dönmez, şehir de biz de başka bir ritme gireriz.
Aslında Ramazan, bir ayı oruçla geçirmekten çok daha fazlası; hayatın o bitmek bilmeyen gürültüsünü biraz kısıp, içimize dönmek için verilmiş harika bir mola gibi. Gün boyu oradan oraya koştururken unuttuğumuz o sakinliği, o "gerçek bizi" hatırlatıyor.
Hepimiz biliyoruz ki oruç tutmak sadece mideyi boş bırakmak değil. İşin asıl mutfağı, kalbi ve zihni terbiye etmekte gizli. Dilimizi o keskin sözlerden korumak, öfkemizi dizginlemek ve kibrimizi kapının dışında bırakmak... İşte asıl mesele bu.
Açlık bize sadece sabretmeyi değil, sahip olduğumuz onca şeyin kıymetini bilmeyi de öğretiyor. Bir bakıma Ramazan, bir ay süren bir "iç temizlik" kampı gibi; kendimizi yeniden inşa ettiğimiz, paslarımızı sildiğimiz bir dönem.
İftar sofralarının o kendine has enerjisini düşünün; paylaşılan bir lokma ekmeğin, bir bardak suyun tadı neden başka zaman bu kadar güzel gelmez? Çünkü o sofralarda sadece karınlar doymuyor, gönüller de birleşiyor.
Zengin-fakir ayrımının kalktığı, kırgınlıkların rafa kaldırıldığı o anlarda, insan olmanın en saf halini, yani paylaşmayı ve merhameti yeniden keşfediyoruz. Başkasının halini anlamak, "ben" demekten vazgeçip "biz" olabilmek ruhu iyileştiriyor.
Modern dünyanın o baş döndürücü hızında Ramazan, bize "Yavaşla," diyor. "Dur ve kalbini dinle." Bu ayın bize verdiği en büyük hediye işte bu sükûnet. Öfke yerini anlayışa, umutsuzluk ise taptaze bir heyecana bırakıyor. Kalpler yumuşuyor, bakışlar berraklaşıyor.
Temennim şu ki; Ramazan sadece gelip geçici bir misafir olmasın. Bayram sabahı her şey eski tas eski hamam devam etmesin. Bu ayın bize kazandırdığı o naiflik, o merhamet ve denge, tüm yılımıza yayılsın.
Ramazan, kalplerimizde gerçekten bir şeyleri değiştirsin ve bizi daha "insan" kılsın.
Ve Ramazan hem İslam âlemine hem de Müslüman Türk milletine hayır ve bereket getirsin.
