Her günün baslangicina yeni umutlar kurdum hayata dair. Inatla gülümsedim her gecenin sabahina bu kez.
Kirginliklarimi bile bir kenara koyup, onca had bilmezin arasinda kendimce, kendi içimde verdim bütün savaslarimi...
Unutmayi da diledigim ama çogu kez basarisiz kaldigim her ne var ise tamamlanmak için bu kez ilk çabayi orda gösterdim, ilk orda verdim aslinda kendi kendime bütün yasama sevincimi.. Baslamak bi nevi bitirmenin yarisidir diye diye kendime ön ayak oldugum günlerimi bile hiç unutmadan attim adimlarimi. Yoluma koyulan taslara inat, o taslarin bana bir gün merdiven olabilme ihtimaliyle bozmadim bir gün olsun çizgilerimi..
Imkansizliklarimin bile içinden siyrilip günesi görmeyi bekledigim o günesli günlerin hayallerini kuruyorum bu kez usulca kösemden..
Vazgeçilmezligini kalici izler birakarak gösteren bütün es dost kim olduysa benden yana, hepsine bir bir tebessümlerimi bile çok önceden siraya koydum öyle yoluma devam etmeyi seçtim..
Geçmeyecek dedigim sizilara inat, yaralarimin üstüne tuz basarcasina ögrendim bir çok kez hayatin aci gerçeklerini...
Yoran hayatin kendisi degildi elbet; yasanmisliklarla, yasattiklarimizla biriktirilen onca seyler vardi herkesin kendi iç dünyasinda...
Kisasa kisas yaptigimiz kavgalar, tartismalar...
Tüm bu bencilce yasamlar, umursuzluklar, hiç kendini bulamadan kaybedilen daha nice insanliklar vardi...
Bu kez de gözlerimi kapatip yalnizca huzuru diledim. Tek yasam sevincim huzurumdaydi çünkü. Çok taslar geldi önüme. Çok haksizliklara ugradim. Ama yine de pes etmedim. Vicdanimin sesiyle karsilik verdim, hakliya da haksiza da...
Susmam gereken yerler de oldu susmamam gereken yerler de... Ama yine de onlar kadar çirkinlesmedim. Girmedim kimsenin ekmek kavgasina. Usulca köseme çekilip sessizce çöküslerini izledim hakedenlerin. Simdi ise ben yine vicdanimin rahatligi içerisinde yoluma devam ediyorum. Ben basardim sira insan olmaya yüzü olanlara insallah...
