Kimileri olsa da olur olmasa da olur diyecek türdendi hayatlarimizda. Ya da sadece mecburiyetlerden ibaret olanlar da vardi . Gelisigüzel yasanmis olmayi bile kabullendik kimi zaman.
Mesela hiç tanismamis olmayi diledigimiz bir sürü insan gibi…
Yokluguyla varligini hiçbir zaman ayirt edemedigim bosluklara birakiyorum bir kez daha kendimi.
Zorluyorum !
Zor duruyorum ayakta …
Kullanmisliklarini bile densizce belli eden binlerce insana dönüsür olmustu artik dünya. Tadi da kaçmaya baslamisti bu hayatin. Kötüsün be insanoglu diyorum hiçkiriklara bogularak…
Kötü !
Haykiriyorum ulu orta kim varsa. Rast gele siraliyorum bütün cümlelerimi de. Ve bolca zaman kaybindan da öteye gitmez oldu kendimle yaptigim bu iç savas…
Yetinmeyi bilemedik !
Yetinemedik sahip olduklarimizla…
Ve umursuzca katledilen güzel umutlarimi koyuyorum bu kez avuç içlerime…
Benden geriye kalan güzel umutlarimla yola devam ediyorum bu kez.
Ve içlerindeki kötülüklere ragmen hala iyimser gözüken yanlari olanlari tutuyorum bir bir aklimda. Mesela bile isteye izin verdigimiz kullanilmisliklarimiz bile silinmiyor hafizamdan. Kendi kendimize körelttigimiz zaman dilimlerini baskalarinda kolaylikla harcattigimiz, kayda deger bile görülmeyen safligimiza es deger kiliyorum ben bu kez.
Ah bu yanginlara teslim olunan aynalar
Bize ugramadan teget geçen sanslar!
Çikmaz sokaklara çikacagini bile bile, inatla o yollarda kendimizi yok yere harcadigimiz ah o geçmis ya da gelecek bos zamanlar.
Kimeydi sebep ?
Kimeydi bu kizgin bakislar ?
Sebep olana mi dönmeliydik yüzümüzü
Veyahut oldurana mi?
