Geriye kalan birtek sagligimizla cebellesir olmustuk son dönemlerde..Kimilerine güvenle geçti, kimilerine de zehir zemberek.. Dört duvarin içine sigmayacak zamanlari, zamansizlastirmaktan baska hiçbir güce sahip olamazken, olabildigince kaldigimiz yerden devam etmeye çalistik. Virüsün hala etkisi altindayken hem de...
Aç da kaldi birçogumuz.. Kimlerin vebaline girildi, kimlere sebep kilindi onu bile bilmiyoruz. Ya da kimilerini sessiz sedasiz ugurlamak zorunda kaldik toplumca...
Geç kalinmis hayatlarin, hayatlarina dokunmak istemediler bile. Madalyonun diger yüzünü görmeyi hiç denemediler...
Yine issizlikler, yine devletten gelecek diye ümid edilen, üç bes kurus erzak yardimlarinin bekleyis çabalari....
PTT önlerindeki o acimasiz dakikalarin hain kuyruklari....
Bekleniyor da!
Beklenmeli de zaten !
Karin tokluguna çalisilip, bu kez karin toklugundan uzaklasilamazdi..
Ihtiyaçlar da vardi, evlerimizde kaynamasi gereken as’lar da ...
Lükse degildi bu kez çabalar, gerçek ihtiyaçlara doymayi bile özler oldu birçogumuz...
Saglicakla yasamaya nasil hasret kalindiysa; karin tokluguna da bir o kadar uzak biraktilar bizleri..
Önümüzde de yine koca büyük magduriyetler....
Yasanilan, bu izdirap dolu süreci ciddiye almaksizin, devam edilen yasantilardan çok acilar kalir oldu geriye.
Canlari yanmadigindan midir yoksa açlik nedir bilmediklerinden mi?
Sahi !
Anlayis, görgü hangisine bedeldi ?
Ömrün boyunca döktügün alinterinin, baskalarinin umursuzluklari yüzünden bir çirpida linç edilmesi mi ?
Empati degil; kendi yürek iç sesi olamaz mi bir insanin ?
