Bakın ne hale geldik, ne hale doğru gidiyoruz..
Günün yorgunluğundan dem vuralım bu kez. Hayata karşı dimdik durabilmenin güçlüklerinden ziyade, günü kurtarma çabasına girelim.
Sahi!
Geleceğini düşünebilen de kalmış mıdır ki?
Azalttık mı biz de iyiden iyiye kendimizden “ her şey güzel olacak “ cümlesini…
Eksiltiyor muyuz artık yaşam standartlarımızı da?
Ceplerimizden de kayboluyor mu biriktirdiklerimiz günden güne?
Yatırım kalmadı, yatırım lüksünden de uzaklaşıyoruz adeta…
Geleceğimizin garantisi olsun diyebileceklerimiz de kendini tüketmek üzere…
Nereye kadar gidebileceği konusunda da kalmadı kimsenin hiçbir fikri. Fikir sahibi olmak da temkinli olmaya yetmiyor zaten. Süreci hızla yaşıyor, hızla tüketiyoruz millet olarak.
Sarmıyor şimdiki düzen.
Gelir gideri karşılamıyor, çark da dönmüyor bugünlerde…
Yoksulluk ve işsizlik girdabı bizleri de çıkmaza sürükleyerek sınırını aştı adeta..
Gün geçtikçe de derinleşen alım gücü, hayatın süregelen akışını da bozmaya başladı bile. Kimisi isyan da kimisi de bi çare köşesinde aç açına beklemekte.
Kimi sorguhal edilmeli, kimin kapısını çalmalı şimdi!
Yok efendi!
Yok…
Kalmadı kimsenin kimseden beklentisi..
Varla yok arası düzen de bozuldu, bu düzeni sağlayacak olan milletimiz de…
Artık artan hayat pahalılığından mı dem vurulur yoksa kepenklerini indiren esnaftan mı?
Ya da okumak için çabalayan gençlerimizin okul hayallerinden uzak bırakılışlarından mı?
Sahi!
Hangisinde kalmalıydık şimdi?
Hangi açlığı hangi güvencemize denk getirmeliydik?…
Krizlendik yahu!
Krizlendik iyice!
Görünen o ki zorlayacağımız tek şey de artık güne ekmekle başlayıp, ekmekle kapatmak olacak gibi… Keza görünen köye de kılavuz gerekmez bilindiği üzere…
Ne edek yahu biz de!
