Herkes son yapilan kareyi gözü görse de;
Kimi ne için nereye veyahut hangi kaliba ne sebeple biraktigimizi da çok iyi biliyoruz.
Içimizde biriktirmemize sebep kilinan her ne var ise iste tüm bunlardan sebep nerede kalmaniz gerektigini de ögrenmis olduk sayenizde…
Yazilarimi da bastirmiyorum artik hiçbir sekilde. Hatta olabildigince savuruyorum sözcüklerimi de ulu orta. Yasanmisligin verdigi onca yorgunluga ragmen, yine de bikmadan usanmadan daha da ileriye gitmek için çabaliyorum bu kez.
O ne der bu ne der mantigindan ziyade, elalem vasfinin yalniz el kismini da ayaklarimin altina alip kendime merdiven yapmakla mükellefim de diyebilirim.
Saygisizliklarin, sahteliklerin hat safhada oldugu bugünlerde, soytarilarin da meydanda olusu gibi uzaktan izliyorum ben de sizleri usulca kösemden.
Bilinçli yapilan kötülüklerinizin bile savunmasini yapmaya kalkar oldunuz. Oysa ki yoktu savunulacak hiçbir yaniniz. Umursuzca atilan adimlariniza bile kurbanlar aradiniz. Korkmadiniz vicdanlarinizdan. Olan ile olmayan arasindaki çizgilerde bile kaybetmeye daha çok meyilli hale getirdiniz evvela bizleri. Mesela eden bulur demek yerine, daha fazlasini yapmaya sartlandirir oldunuz kendinizi.
Bir insanin kendine yapabilecegi en büyük kötülük de bu olsa gerekti.
Sevgiyle yaklasimlariniza sahit olabilseydim sayet, diyecegim tek bir söz dahi olamazdi. Saygiyla egilirdim de hatta karsinizda. Ama velakin sahte tebessümlerinizi kondururken yanaklariniza, arkanizda sakladiginiz hançer dolu planlarinizdan bi haber oluvermekte pek de zor olmasa gerekti.
Ve;
Duygularini kaybetmesine neden biraktiginiz tüm insanlarin da sizlere karsi körlesmesini dileyecek kadar kötü düsünemem. Ama velakin sürünmenizde de hiçbir sakinca bulmuyorum. Hakeden herkese de keyifli sürünmeler diliyorum!…
Ee ne demistik?
Bir gün herkes layikini bulur…
Layiginizi bulmaniz dilegiyle…
