Benim en büyük sansim genç yasimda karsima çikan ve elimi 28 yildir birakmayan yol arkadasim. Hayattayken, yani basimizdayken sevdiklerimizin kiymetini biliyor muyuz? Pandemi döneminde bosanma orani yüzde 3-4 kat artmis. Birlikte yasama sanatini beceremeyenler için hiç de sasirtici degildir bu gerçek. Öyle çiftler görüyorum ki, birbirlerine tahammülsüz. Disarida melek gibi adam ve kadin. Birlikte olduklarinda çekilmez oluyorlar. Birbirinin açigini arayip, ilk firsatta küçük düsürmeye, elestirmeye, asagilamaya basliyorlar. Nasil oluyor da bir insan en yakinina, en sevdigine böyle davranabiliyor?
Hz. Mevlana'nin yedi ögüdünü bilirsiniz. Onlardan biri de "Baskalarinin kusurunu örtmede gece gibi ol". “Baskasi” olmayan sevdiginin bile kusurunu neden örtemez ki insan. Özellikle baskalarinin yaninda mahcup eden, sürekli bir hatasini bulup yüzüne vuran çiftleri gördükçe çok üzülüyorum. Insan sevdikleri kirilmasin, gücenmesin diye ugrasmaz mi? Her insan saygi duyulmaya degerdir, hele ki bu senin esin, çocugun, ana ve baban ise. Hep kötü yanlarini sayip döktügünde elimize ne geçer ki, kin, nefret ve sevgisizlik disinda.
Bu Dünyada kendimiz yaratiyoruz Cennetimizi de Cehennemimizi de. Hangi yolu seçtigimiz önemli, içimizdeki hangi duyguyu besledigimiz. Sevgi enerjisini mi nefret enerjisini mi? Bir hikaye anlatacagim size, belki daha önce de duymussunuzdur;
Yasli Kizilderili reisi ve torunu kulübelerinin önünde oturmuslar, az ötede birbirleriyle bogusup duran iki kurt köpegini izliyorlardi. Köpeklerden biri beyaz, öteki siyahti ve on iki yasindaki çocuk kendisini bildiginden bu yana o köpekler dedesinin kulübesi önünde bogusup duruyorlardi. Dedesinin sürekli göz önünde tuttugu, yanindan ayirmadigi iki kurt köpegiydi bunlar. Çocuk kulübeyi korumak için bir köpegin yeterli oldugunu düsünüyor, dedesinin neden ikinci köpege gereksinim duydugunu ve renklerinin neden illa da siyah ve beyaz oldugunu anlamak istiyordu artik.
Torununun bu yöndeki sorusunu, yasli reis bilgece bir gülümsemeyle yanitladi: "Onlar benim için iki simgedir yavrum." dedi; "Biri iyiligin, öteki kötülügün simgesidir. Aynen bu köpekler gibi, iyilik ve kötülük de içimizde sürekli bir savas içindedir. Onlari seyrettikçe ben hep bunu düsünürüm. Onun için sürekli yanimda tutarim onlari."
Çocuk sözün burasina bir nokta koydu; "Onlarin arasinda bir savas varsa, kazanani, kaybedeni de olmali" dedi; yeniden sordu: "Dede, sence hangisi kazaniyor bu savasi?"
Reis, su yaniti verdi: "Ben, hangisini daha çok beslersem, savasi o kazanir."
Yol yakinken savasi kazananin iyilik, güzellik ve sevgi olmasi için gayret etmeye ne dersiniz?
