Zamanin geçtigi kadar heveslerimin de geçtigi günlerdeydim bir kez daha. Umutlarimi sorguluyorum bu kez. Çirpiniyorum. Savuruyorum oradan oraya ciliz bedenimi. Ne umutlarla kurdugum hayallerimin yikimiyla ilgilenmekten, kendimi unuttugumu hatirliyorum bir süre sonra.
Geçirmeye çalistigim sadece zaman gibi gözükse de; aslinda sadece sonuca odaklanip yapayalniz hissizlesmek gibi temennilerde bulunuyorum kendimce, kendi kendime...
Geçecegine inandirmak, bastirmak zorunda kalmadan yasatmak istiyorum duygularimi tekrar.
Hayata da dair ne varsa; ulu orta, korkusuzca dimdik yolumda ilerlemek, gücümü de, keyfimi de yalniz yine kendime kullandirtmak istiyorum...
Bir süre daha oyaliyorum kendimi olur olmadik düsüncelerle. Zorluyorum. Zor duruyorum ayakta. Inandigim seylerin aslinda hiç olmadigina tanik oldukça yine karamsarliga dogru sürüklenip gidiyorum.
Sil bastan aliyorum yine acilarimi..
Ayni senaryo üzerinde basa sarip duruyorum. Geçtigim yollari da tekrar tekrar geçiyorum.
Korkularimin üzerine gidersem iyi olacagimi varsayiyorum bu kez.
Çok degil, yalniz bir kisinin eksilmesiyle, yok olan gücümün tekrar arayisi içerisinde buluyorum yine kendimi. Ve siraliyorum içimde biriktirdigim sözcüklerimi...
Ne vakit sessizlige bürünsem; öldü sayarim kendimi
Yikilmam diyorum
Yikilmam..
Yeniden can verir, yine umutlarla doldururum hayallerimi..
Ne vakit hayal kursam
Kaçar giderim bu memleketten,
Yeniden can vermek için hayallerime.
Baska sehirler de bozmaz beni..
Bilirim nefesimin hangi sehirde var oldugunu
Ve ne vakit geri dönsem özüme
Hiçkiriklara bogulur, kendimi bir kez daha nefessiz birakirim...
Ne vakit seni görsem; kalbim sikisir, seni yine özlerim
