Uzun süreli mecbûrî pandemi ayriliginin ardindan bugün Ünyemdeyim Allah’in izniyle…
Bu yaziyi dün yazip yolladim gazeteye ve Ünye’ye dogru yola çiktim. Insâallah varmisimdir:)
Öyle, “yesil-mavi muhabbetinin” ötesinde özlenen bir güzelliktir bizim Ünye…
Dogdugum sehir, Baba Topragi, memleketim oldugu için söylemiyorum Vallahi…
Inanmazsaniz Ünye’de bir süre yasayan, Ünye’yi bi kere bile görmüs olana sorun…
Ünyeli de olsan, kiyisindan sööle bi geçsen de, bir süre de kalsan da ondan uzaklasinca “farkli bi özlenen” belde burasi.
Ne ki bu?
NESINI ÖZLÜYORUZ ÜNYE’NIN?
Anlamsizca çok pahali bir sehir olmasini, bu, istisnâî ve olabildigine güzel tabiat parçasini, yerleskesini; on yillardir ve hâlâ BETONLASTIRMAYA devam eden “BETON KAFALI INSANLARINI” özlemiyorum yani!
Bu güne dek bir sehircilik anlayisi, bir mimarî perspektifi ve yesili koruma-arttirma plani olmamasini ve olsa da bunlari uygulamayan(!) zihniyeti özlemiyorum tabii ki!
Insanlarin biribirlerinin basarisini takdir edememesini, can ciger dost bile olsalar birbirini çekememesi huylarini özlemiyorum elbette…
Dere islahlari, kanalizasyon hatlari ve desarj sistemlerinin korunup gelistirilememesi-denetlenmemesi nedeniyle, hâlâ “derelerden “denize sinsi sinsi kanalizasyon akmasini ve yaz aylarinda sahilin zaman zaman kokmasini özlemiyorum!
DOSTLUK, MUHABBET, GÜLER YÜZ…
Lakin her seye ragmen güler yüzlü, yardimsever ve güzel insanlarini, samimice hal-hatir sormalarini, muhabbet etmelerini, hâlâ ayakta kalmis mahallelerdeki ve kadim Çarsi’sindaki insanlarini, dostlugunu, mavrasini, nesesini özlüyorum… Ve her gidisimde hep elimle koymus gibi buluyorum onlari yerli yerinde…
Tabii ki, “her görende bir siir etkisi yasatan, dünyalar güzeli bir tabiati olmasi da” Ünye’yi deli gibi özletiyor!
“Medeniyetler demeti” tarihiyle, kadim hikâyeleri ve kültürüyle, yemekleri ve meyve bahçeleriyle, deniziyle, Allah’in ona büyük hediyesi “manyetik kumuyla”, sahilinin ve muhtesem köylerinin tabiat harikalariyla adeta; ÖRSELENMIS INSAN RUHLARINI TEDAVI EDEN BIR “IYILESTIRME”, BIR “KAÇIS MERKEZI” BURASI…
Bu nedenlerden seviik iste Ünye’yi asil…
BUGÜN 1 TEMMUZ KABOTAJ BAYRAMI…
Köprü’deki (Iskele’deki) YAGLI KAZIKTAN TÜRK BAYRAGI KAPMA YARISMASINI hiç kaçirmazdim küçükken! Ne eglenirdik yaa!
Tam da pandemi kisitlamalarinin kalktigi bu gün, bakalim bizim Köprü’de ve Yali’da ne gibi senlüklü yarismalar, muhabbetler, rekabetler olacak?
Son zamanlarda üvey evlat muamelesi gören (Neden?) ÜNYE SU SPORLARI KULÜBÜ DERNEGI bakalim bize neler hazirladi bu sene?
Ben de yillar sonra bir Kabotaj Bayrami nesesi yasarim belki bugün.
Eskiden hatirladigim bir görüntü var; her 1 Temmuz’da yüzme yarisi yapilir ve hep Ishak abim kazanirdi… Tek kolu olmasina ragmen iddiali gençler dâhil herkese kök sökdüriidu!
(Mustafa Simsek de hep onun arkasindan 2. Olurdu sanki.. –Simdi gizar bu baa!-)
ÖNEMLI NOT: Yaz geldi. Sahilde, Yali’da gezme ve gezerken çekirdek çitleterek keyif yapma zamani… Ama “gabuklari” illâki yere atmak zorunda degiliz, öyle degil mi?
LÜTFEN,
ALLAH RIZASI IÇIN,
ÜNYE SAHIL SERIDINI, KALDIRIMLARI, DENIZ KIYISINI, SOKAKLARI “ÇEKIRDEK KABUGU SAGANAGINA TUTMAYIN!”
YILLARDIR ÜNYEMIZE YASATILAN BU CAHIL VE ÇIRKIN MANZARA BIZE HIÇ YAKISMIYOR, YAKISMAYACAK!
