1985 yılıydı. Ankara’daydım. Sigortacı bir arkadaşım, sigortasının acenteleriyle görüşmek üzere Ankara Kırıkkale, Yozgat, Sivas, Tokat üzerinden Ordu’ya geçeceğini, uygunsam kendisine yol arkadaşlığı yapıp yapamayacağımı sordu.
Zamanım uygundu. Ayrıca hiç geçmediğim bu güzergahı görmek, tanımak için fırsattı. Teklifi kabul ettim.
Yola çıktık geldik Tokat’a… Arkadaşım, Niksar’dan Ünye’ye inmek, en geç saat 09:00’da Ordu merkezdeki sigorta acentesine ulaşmak için gece yolculuğuna devam ediyordu.
Gece saat 02.00 civarında Tifi Deresine indik, Akkuş’a doğru devam ediyoruz. Birden karşımıza yolda çalışma olduğunu gösteren uyarıcı işaret ve levhalar çıktı.
Çok geçmedi, elinde el feneri birisi “dur” işareti verdi. Baktık, bizden önceki araçlar da durdurulmuş, yolun kenarındaydılar.
Görevli yolda çalışma olduğunu, dinamitle kaya patlatması yapıldığını, saat 03.00’e kadar beklememiz gerektiğini söyledi.
Arkadaşım, çalışmanın gece mi yapıldığını sorduğunda görevli aynen şöyle dedi;
“Şükrü Yürür talimat verdi, yolda üç vardiya çalışma yapılıyor.”
Durduk, bekledik. Vakit geldi, yol verdiler, devam ettik. Gördük ki Tifi Deresi’nden Akkuş merkeze kadar yolda genişletme çalışması yapılıyor.
Akkuş’tan çıktık Dumantepe’ye geldiğimizde tekrar durdurulduk. Saat sabaha karşı 04.00’tü.
Durduran görevli yolda asfaltlama çalışması yapıldığını, çok yavaş ve işaretlere dikkat ederek sürmemiz gerektiği uyarısında bulundu.
O zamanki adı Çamurluk’tu, şimdiki adı Yenikent’e kadar olan üç ayrı yerde asfalt ekipleri harıl harıl kendi bölgelerinin asfaltlamasını yapıyordu.
Yenikent, Ünye arası ise asfaltlanmış, çizgisi çekilmiş. O günün şartlarında “konforlu” bir yol olmuştu.
Aynı yolu daha önce de kullanan arkadaşım; “Bu yolun önceki hali neydi? Burası Londra asfaltı olmuş arkadaş.” dedi.
Sabaha karşı Ünye’ye indik. Arkadaşı yol ettim, Ordu’ya geçti.
Ben de, çok geçmedi, o yıllarda İlçe Başkanı değildi ama Şükrü Yürür’ün kardeşi olarak çoklukla uğranan kapı olduğu için Av. Cemil Yürür’ün bürosuna geçtim, Akkuş yolunda yaşadıklarımızı anlattım.
Cemil abi, “Musa bu yol biliyorsun Nadırlı’ya kadar asfalttı. Akkuş’a, devamında ise Niksar’a kadar genişletilmesi ve asfaltlanması kararlaştırıldı. Bu yılın sonuna kadar bitmesi için de üç vardiya çalışılıyor” dedi.
Peki, bitti mi o yılın sonuna kadar yoldaki çalışma? Evet, bitti. Daha önce 3 saatte varılan Akkuş’a 1 saatte; 5 saatte varılan Niksar’a ise 2 saate varılır oldu.
1984’te Isparta’dan Ünye’ye dönüş yapmıştım. Ünye’deki ilk işlerimden birisi, Isparta’da teşkilatlanma çalışmalarında yardımcı olduğum Anavatan Partisi’ne Ünye’de resmen üye olmak oldu.
Sonrasında ilçe yönetimlerinde görev aldım, ilçe başkan yardımcılıkları yaptım. 2002 yılındaki Genel Seçimlerinde siyasi hayatını sonlandırana kadar hep Şükrü Yürür’le birlikte oldum.
O benim için sadece siyasetçi değil, her alanda tecrübesinden ve bilgisinden yararlandığım bir büyüğüm, çok değerli abim olmuştu. Ve ben kendisine hep “abi” diye hitap etmişimdir.
1985 yılında Akkuş yolunda şahit olduğum üç vardiya çalışmayı ayrıca Ünye’nin köy yollarında başlatılan çalışmalarda bizzat yaşadım. Aynı anda Ünye’nin 5-6 köy yolunda iş makinaları çalışıyor, biz de gece yarıları, sabaha karşı iş makinesi operatör ve yardımcılarını ziyaret ediyor, ihtiyaçlarını soruyor, destek sağlıyorduk.
Nitekim 80’li yılların sonlarına doğru Ünye’nin 70’e yakın köy yolu açıldı. Artık şehir merkezinden köylere sadece 4 çeker Willys cipler değil, taksiler, minibüsler de gidip gelmeye başladı.
1983’te milletvekili, devamında Sanayi ve Ticaret Bakanı olan Şükrü Yürür’le Ünye’de ulaşım, haberleşme, elektrik, eğitim, sağlık, denizcilik, spor, sosyal hizmetler, alt yapı, üst yapı her alanda çok yoğun çalışmalar gerçekleşti. 1983-1991 yılları arasında Ünye’de çok büyük gelişme ve değişim gerçekleşti. Doğru tanımlamasıyla, tam bir Rönesans dönemi yaşandı.
Bu yazımı okuyan sanmasın ki Şükrü Yürür, Ordu milletvekili olarak sadece Ünye’ye çalıştı.
Asla öyle olmadı. Şükrü Yürür, kendi döneminde 19’a çıkan Ordu’nun her ilçesi için çalıştı. Her ilçenin sorununun çözümü için gayret gösterdi. Onun Meclis’teki bürosunun dolap rafında 19 ilçenin adlarının ayrı ayrı yazıldığı, her ilçede yapılan ve yapılması gereken çalışmalarla ilgili bilgilerin yer aldığı klasörler sıra sıra yer alırdı.
Biz, her Ankara’dan bölgeye geldiğinde Akçay’da karşıladığımız Şükrü abimizi alır, İkizce’den başlar, 19 ilçeyi, belde belde, mahalle mahalle, köy köy dolaşır… Hemşerilerinin onu hasretle karşılamasına şahit olur. Onun insanlara yaklaşırken ki samimiyetini bizde adeta içimizin derinliklerinde hissederdik.
Bu gezilerinde herkesi dinler; yapılan, yapılmayan her işi yerinde görür, notlarını alır. Dönüşte geçer telefonun başına oturur, ilgili kurum ve kişileri arar. İş takibi yapardı. İş takibi derken de öyle bir sefer arayıp, sonra sormayanlardan olmadı asla. Sürekli takip ederek, sonuçlar aldı. Her sonuç ise, Ordu’ya hizmet olarak geldi.
Ayrıca Meclis’te bürosu, her gün hemşerileriyle dolar taşardı. İstisnasız bütün hemşerilerini dinlerdi. Bakanlık yaptığı yıllarda da öyle… Bakanlık makamında öğleye kadar hemşerilerini kabul eder, sonra bakanlık işlerine bakardı.
Bir sözü hep kulaklarımdadır. Dinlediği hemşerisini ilgili kurum ya da kişiye göndermeden önce orayı telefonla arar, gerekli bilgiyi aktarır; “Emaneti boynuna” der, telefonu kapatırdı. Ankara’daki bütün bakanlıklar, kurumlar, bürokratlar, bu sözün sahibini iyi tanır, saygı duyar. Gönderilen işin yapılması için ellerinden geleni yapardı.
Şükrü Yürür’ü anlatmanın, onun Ünye için, Ordu için, ülkesi için gayret ve hizmetlerini burada birkaç sayfalık köşe yazısına sığdırmanın tabi ki imkanı yoktur, olamaz da...
Aramızdan ayrıldı. Çok sevdiği Ünye’sinin Şeyh Yunus’taki ebedi istirahatgahında sonsuz yolculuğuna uğurladık Şükrü abimizi.
Cenaze merasiminde bir kez daha şahit olduk. Ordu’nun 19 ilçesinden hemşerileri son yolculuğunda onunla birlikte oldu.
Mekanın cennet olsun Ünye’mize, ilimizin 19 ilçesine Rönesans dönemi yaşatan büyük siyasetçi.
Hep derdin ya “Halka Hizmet Hakka Hizmettir.”
Halk için hizmetlerin Hak katında yoldaşın olsun inşallah.
