Saygisizca kurulan samimiyetsizlikleri bile yok etmek için çabaliyorum bu kez kendimden yana. Tonlarca laf üretenin amma velakin anlam yüklemeye çalisilsa iki cümleye denk gelemeyecek kadar da basit kaçanlarin, kendi savunmalarina gelince de yersiz oldugunu bildikleri halde kurmaya çalistiklari cümlelerinin haklilik payi olmasa dahi, hakli gibi görünen haksiz yanlarini da hiçbir kaliba sigdiramiyorum...
Yolu belki de sizden hiçbir zaman geçmeyecek insanlari bile yargilama gayretinde bulundunuz her defasinda. Sonra incinenin yalniz kendiniz olduguna inandirmaya çalistiniz.
Kirilgan yanlarinizi bile karsinizdakilere dogrultup, kendi yalnizliginizi bile sorgusuz sualsiz karsinizdakilerle dogrulamaya çalistiniz.
Kendinize sormaniz gereken sorulari bile hep karsinizdakilerden beklediniz. Belki de hep bu yüzden kaybetmeye meyilli oldunuz.
Kirmadan, dökmeden, yormadan; yasamayi da bilmeli insan sevmeyi de... Önyargilarini bile bir kenarda tutup, en vefasiz zamanlari bile yok sayip; kendinden geçmeden, kendini yitirmeden, derin manalarda kayip gitmeden, destursuzca yasamayi bilmeli...
Herseyden önce karsilikli verilen sayginin da adi olmali hosgörü. Karsilikli olmali tüm duygular...
Gözü kapali güvenmeyi ögrenmeli !
Sevmeyi de bilmeli, severken incitmemeyi de !
Incinen yüreklere bir yara da kendinden eklememeyi de ilke edinmeli kendine !
Dedim ya sevmeyi bilmeli insan !
Yasamayi da bilmeli !
Yasatmayi da !
Sevmeli, sevilmeli !
Sevginin gücüyle var olmali !
Ve yasami da sadece gerektigi kadar önemsemeli …
Dert etmemeli de herseyi öyle kendine
Su akar yolunu bulur misali yine de vazgeçmeden kendini de kaybetmeden bulmayi bilmeli...
Yok etmemeli kendini, kendi benligini...
Ben de gözlerimi kapatiyorum bu kez olur olmadik, gerekli gereksiz ne varsa görmemek adina. Bedenin yoruldugu yerde bir de yürek yorulmasin diye yalniz. Olmasin da kendime zararim. Sevgisizligi bile kendime olan saygimla korumaliyim. Savasmam gereken yerlerde de tek sey inatçi ruhumun hirslarima yenik düsmemesi olmali. Degmemeli hiçkimseye yüregimdeki nezaket. Iyinin kötüye karistigi vakitlere ugramamali çabucak incinen ruhum. Kendime saygim sonsuz olmali önce. Ilk kendimi korumaliyim dik durmam gereken yerlerde. Savunmalarim da kendime dair olmali bir tek.
Bencilligim yalniz kendimle kalmali. Sonsuz kilmaliyim önceliklerimi. Sonrasini, sonra düsünürüm diyerek bir yasam koymamaliyim ilkelerime. Tabi önceliklerime basta yer verip, yine devam etmeliyim yasamin bende kalanlariyla.
Insanin insana muhtaçliklarini bile iki tatli sohbetin disina geçirmemeliyim ve yalniz güzel hayallere, hayata dair yasamin güzelliklerine kulak vermeliyim..
Ve kibirlenmelerin olmadigi, fesatliklarin dolmadigi yüreklerde güzel bir yasam düslüyorum simdilerde...
Saygimi saygilariyla taçlandirip yoluma devam etmek istiyorum...
Ve sevgi denince her daim yazdigim bir yazim gelir aklima ; “ Karsilikli kurulan saygi ve sevginin nezaketinde bogulmali insan...”
