Farkli bir yapim var sanirim.
Mesela!
Istanbul veya Ankara’ya ziyaretlerimde, özellikle birkaç gün geçtiginde gözüm 52 veya 55 plakali araçlar arar.
Isim olmasina ragmen gurbette bir Ünyeli ziyaret etmek isterim.
Sanki gördügümde, konustugumda memleket özlemim gider.
Özellikle Harem’den geçerken, Ünye otobüslerine rastlar miyim acaba? Diye gözüm arar.
Bir sevdadir Ünye…
Mesela!
Bir etkinlik, ya da resmi törende Istiklal Marsi…
Tüylerimi diken diken eder.
Etrafima bakip saygi durusunda hep bir agizdan okurken gururlanirim. Sizler gibi…
Mesela!
Her 10 Kasim’da kimseye görev verilmemisken 09.05’te ülkenin saygi durusuna geçmesi duygulandirir beni.
Köprülerde duran otomobiller, yol süpüren temizlik isçileri, yediden yetmise, genci, yaslisi gözünde yas sokaklarda hüzünlendirir.
Farkli bir gururdur. Atatürk sevgisi…
Mesela!
Andimiz…
Okullarin bahçelerinden okunurken tüylerim diken diken olur.
Türküm, dogruyum, çaliskanim… Derken..
Ilkem küçüklerimi korumak, büyüklerimi saymak ileri gitmektir.. Hedefi koyarken,
Açtigin yolda, gösterdigin hedefe, durmadan yürüyecegime Ant içerim. Ifadesiyle bir ufuk gösterilmesini benimserim.
Ve hele hele..
Beni en çok mutlu eden, hiçbir etnik kimligi rencide etmedigini düsündügüm üst kimlik Türkiye Cumhuriyeti.
Ve en iyi ifade eden cümledir o..
Ne Mutlu Türküm diyene!
Her ögrencinin, Acaba yarin ben de okula seslenebilir miyim? Özgüveniyle bekledigi en büyük yemindir;
Andimiz!
Simdi yargi karariyla artik okunmuyor.
Mutsuzum.
Bir yanim eksik…
Keyifsizim…
Hala da okunmamasini anlamsiz bulanlardanim.
Ögrenciler mi?
Mesela!
Kilik kiyafetten bihaber kimi ögretmenleri…
Hedefi olmayan bir dönemi…
Her geçen gün dejenere olmus iliskileri….
Kimin elinin kimin cebinde oldugu belli olmayan dizileri…
Aksama kadar birbirlerine hakaret eden siyasetçileri…
Örnek alirlar.
Bunun içi, yemine de gerek yok zaten.
Bol bol su içsinler artik!