Cinayet, bilerek ve isteyerek bir cana kiymaktir. Cinayetin hiç biri normal karsilanamaz. Insanlar sadece mesru müdafaa durumunda ve o da mecbur kalirsa karsisindaki kisiye siddet uygulayabilir. Ancak bu karsi koymanin sekli de öldürme kastina dayanmamalidir. Hal böyle olurken son zamanlarda insanlarin birbirlerine sudan bahanelerle saldirmalari, eline geçirdigi kesici, delici, hatta atesli silahlarla saldirmasi ve vahsice yöntemlerle öldürmelerinin altinda yatan sebep arastirilmali degil mi?
Sosyolojik ve psikolojik bir büyük sorunla karsi karsiyayiz. Persembenin gelisi çarsambadan belliydi. Bu gün ortaya çikan sorunlarin en büyük nedeni bundan otuz, kirk sene önce alinan kararlar; çocuk yetistirme, egitim sistemi ve aile hayati ile ilgili gelismelerdir. Kisilerin tahsilleri arttikça daha kültürlü, hosgörü, sempatik ve empatik davranis gelisimleri gelismis olmasi gerekirken nedense bunun tam tersi oluyor.
Aile içi problemler eskiden de vardi belki daha da fazlaydi ama bu tür olaylar aile içinde tatliya baglanabiliyor, aile büyüklerinin devreye girmesiyle sorunlar çözülebiliyordu. Belki tam anlamiyla sorun bitmiyordu ama yine de bir hal yolu bulunuyordu. Bu gün böyle bir durum da yok. Yasalar ise bu isi çözemiyor. Cezalar, yaptirimlar sonuç vermeyince siddet daha da fazlalasmaya basladi. Sayisinin artmasi bir yana, siddetin sekliakla hayale gelmeyecek cinsten; kesen, biçen, zehirleyen, yakan, yikan… Her seyin içini bosalttigimiz gibi askin da içini bosalttik. Dün askindan deli divane olan kisi, ugrunda ölecegini söyleyenaskina kavusunca ufacik bir olumsuzlukta, onu yerlerde süründürüyor, rencide edip akla hayale gelmeyen iskenceler uyguluyor hattaöldürüyor…Neden…!
Bir insan anasindan dogdugu gün itibariyla egitime tabidir ve en büyük egitimci annedir. Ardindan baba, ailenin diger fertleri, bir anlamda çevre ve tabii ki egitim kurumlari. Bu siralama çok önemli. Ana kucaginda çocugun karakteri gelisir. Sonra olumlu olumsuz davranis, iyi kötü, faydali zararli kavramlari ve ayni zamanda iyi ve güzel olanlarin yapilmasi kötü olanlardan da uzak durulmasi bilinçaltina yerlestirilir. Son zamanlarda görüyoruz ki ailelerin bir kismi bunu göz ardi ediyor ya da bilinçli olarak digerlerine karsi üstünlük saglama amaciyla çocuklarina bu tür kötü davranislari tesvik ediyor. Bu gözler ve kulaklar çocuguna küfrettiren, diger çocuklara vurmayi, çalmayi, kandirmayi ögreten anne ve babalar gördü. Bir anne babanin kendi çocuguna her türlü olumsuz davranisi normal karsilarken baskalarinin çocuklarina tepki verebilmesi hangi mantigin ürünüdür? Böyle yetisen çocuk, bencil, hirsli, isteklerini elde etmek için her türlü yolu normal karsilayacak, sevdigini, âsik oldugunu zannettigi kisilerden de fedakârlik yapmasini ve emrine girmesini, sözünü dinlemesini, bir anlamda kendisine köle gibi olmasini isteyecektir. Böylece, empati yoksunlugu, ben merkezciligi ile karsisindaki kisileri hizaya sokmaya çalisacaktir. Bu manzarayi, ailede, evli çiftlerde, sokakta, trafikte, komsuluk iliskilerinde ve hatta siyasetçilerimizde bile görebiliyoruz. Bu günün manzarasi, yirmi otuz sene önce aldigimiz kararlarin bir neticesi oldugunu yukarida söylemistir.
Sonuç: Gelenek ve göreneklerimiz unutturup uzaklasmak, basta dini bilgiler olmak üzere manevi degerlerimize bilinçli bilinçsiz saldirilar, ideolojik ayrismalar ve kutuplasmalar ortaya çikmistir. Halk arasindaki “ Kork, Allah’tan korkmayandan.” sözü pek çok seyi ifade ediyor. Allah’tan korkmayan her türlü kötülügü yapabilir demektir. Eger biz Allah’tan gerçekten korkuyorsak asla yanlis isler yapamayiz. Çünkü Allah, iyiligi emretmis kötülüklerden nehyetmistir. Buna göre biz hesaba çekilecegimizi ve hesap gününü her an hatirlamis olsak, çocuklarimizi bu anlayista yetistirsek ve gerçekten Allah’tan korkuyor olsak bu gün gördügümüz kadin cinayetleri, taciz, yolsuzluk, hirsizlik, haksizlik, hukuksuzluk yapabilir, “Bir insani öldürmek bütün insanligi öldürmektir.”(Mâide Suresi - 32 )ayetine karsi gelebilir miyiz?
Biz bu gün kendi ellerimizle kendi çocuklarimizi canice yetistirip canilere kurban ediyoruz! Eskiden annelerimizin okuma yazmalari yoktu ama onlar çocuklarina Allah sevgisi ve korkusunu, saygiyi, sevgiyi, harami, helali, iyiyi kötüyü, dogrulugu; haksizligin, yalanciligin, saygisizligin hirsizligin, canlilara zarar vermenin kötü davranislar oldugunu ögretti.
Son söz: Seksenli yillarda devleti ve demokrasimizi hizaya sokan ve bize çag atlatanlarin ürünleri bu gün yasananlar. Seksenli ve iki binli yillarda yetisen çocuklarin ürünlerini gördük, bu günlerde yetistirdiklerimizi de belki ben göremem…