“Babacim su kolluklari takalim”, “annecim dari ister misin?” “dayim hadi top oynayalim” “abim pesimden gelme”
Tüm bu cümleler küçük bir çocuk tarafindan babasina, annesine, dayi ve abisine söylenmiyor maalesef, bu hitabi kullananlar yetiskinler. Küçük bir çocuga herkes farkli bir sekilde hitap ediyor. Çocugun yerinde olsam kafam karmakarisik olurdu ve söyle düsünürdüm; “bu teyzenin annesiyim, bu amcanin babasi, bu abinin dayisi, su hirçin oglanin da abisiyim”
Ayse Kulin son kitabi Hazan’in bir yerinde bu konuya dikkat çekiyor. Seksenli yillarin sonunda bir dizide, annelerin erkek çocuklarini annecim, babalarin da kizlarini babacim diye çagirmalarindan sonra bu hitabin herkes tarafindan kullanildigindan ve isin çigirindan çiktigindan bahsediyor. Çocugun bir aile toplantisinda ayni aksam, amca, hala, eniste, yenge, teyze, abi, abla olmasi sizce de garip degil mi? Bu sekilde hitap edilen çocuklar kimlik karmasasi yasamazlar mi? Çocuklara bu sekilde hitap dogru degil, saglikli degil, güzel degil, mantikli degil.
Mutlaka sizler de arada bu sekilde hitap ediyorsunuzdur sevdiklerinize, belki bu yazidan sonra seslenmeden önce bir an düsünürsünüz. O benim kizim, annem degil diye!
Bu konuda Psikolog Nihal Akyildiz’in söylediklerine kulak verelim;
Ne oluyor bu ebeveynlere? Çocugunuza koydugunuz isme ne oldu? Oglum, kizim, yavrum gibi sifatlar nereye gitti? Dünya bu kadar tersine giderken bu durum o kadar da önemli bir konu mu diyebilirsiniz. Ancak çocuklarin gelisimi için oldukça önemli bir konu; çünkü çocuklarin gelisim halkasina zarar veriyor ve çocuklara yazik oluyor!
Eskiden anne baba otoritesi altinda pasifize edilen nesiller yetisirken simdi de esitlik, sevgi adina kendi yetiskin konumunu görmezden gelen bir nesil olustu. Çocuklarimiza; annecim, babacim, askim… gibi hitap etmekle ne zararlar verdigimize bakalim mi?
5 yasinda bir çocuk oldugunuzu ve ebeveynlerinizin size; annecim, babacim diye hitap ettigini düsünün. Kendinizi güçlü ve güvende hisseder misiniz? Büyük olasilikla hayir! Anne babanin çocuguna mutlak vermesi gereken sey; kendini güven içinde hissetme duygusudur. Bir üst konumdaki kisinin varligini hissederek, çocuk – insanoglu kendini güvende hisseder. Güven içindeki çocuk saglikli gelisir. Bu beslenme ve sevgi ihtiyaci ile birlikte çok önemli bir ihtiyaçtir.
Ayrica yaslari geregi; somut ögrenme döneminde olan çocuklarin kafalari karisiyor ve kavram kargasasi yasiyorlar. Ben neden annemin annesiyim, neden babamin babasiyim diye düsünüyor? Bu durum onlarin size; ‘yavrucugum, oglum, kizim’ demesi gibi bir sey. Ne kadar absürd degil mi? Siz de onlara; olmayan rolleri üzerinden hitap etmemelisiniz. Bir diger zarar çocugun model almasi konusudur. Çok önemli bir ögrenme sekli olan; model almada / özdesim kurmada ilk modellerimiz anne babamizdir.
Iyi anne babalik; kendini ona adamak, her dedigini yapmak, çocugu sevgiye bogmak, (böylece hep beni sevsin) hiç çatisma yasatmamak, hep size bagimli kilmak, biz arkadasiz, …… demek degildir.
Anne babalik; sanki siz hiç yokmussunuz gibi ayaklari üstünde durabilen, kendi kararlarini verip, sonuçlarini yasayabilen, yasina uygun sorumluluklari yerine getirebilen, hayata karsi kendi normlarini olusturabilen, hayati iyisiyle kötüsüyle bir potada eritebilen çocuklar/nesiller yetistirmektir.
Ödülü de; size bagimli degil, bagli evlatlar yetistirmis olmaktir.