“Kimse beni sevmiyor” diye bagirdim
Annem: “ Ben daha ölmedim” dedi.
Cemal Süreyya ...
Neydi annelik, babalik ?
Ne bir annenin çaresiz bakislarini gördük bu kez
Ne de bir babanin sefkat dolu ellerini
Tanik olduklarimiz bu kez vasat bir ebeveynin baska tür çesidiydi.
Siddet, istismar!
Bunlar yalniz bizim gördüklerimiz ve yalniz içimizin ciz edecegi noktalarda kalanlardi..
Peki çocuklar!
Merhametlerinden her dem öpüp koklayacagimiz masum çocuklar, çocuklarimiz vardi bir de...
Gördügümüz, göreceklerimiz, yasatmak için ugruna binlerce badirelerden geçtigimiz o tertemiz miniklerimiz.
Minik ellerimiz. Bizlerle büyüyen, bizleri kimi zaman da kendi terbiyeleriyle egiten... Farkina varmadan yaptigimiz yanlis davranislari bile küçücük bedenlerde kocaman gönülleriyle yeri geldiginde bizleri utandiran...
Simdi !
Utanin kendi evlatlariniza yapilanlardan !
Utanin sahip çikilmayan çocuklarinizdan!
Hazin sonlarindan utanin. Bilmedigimiz, haberini duymadigimiz daha kaç vicdan yoksunu vardir kimbilir?
Üzüntüm miniklere
Ah o minik eller!
Yakisikalmadi siddet içeren resimlerde onlarin da imzasi olmaya..
Yakisikalmadi hayat!
Emeklerimiz onlar için degil miydi yoksa?
Ekmek parasi diye tabir ettigimiz karin tokluklarimiz bile onlardan çok sonra gelmiyor muydu?
Önceliklerimiz degil miydi evlatlarimiz?
Biz miydik yanlis ögretilen?
Ya da bizler miydik çocuklara fazla deger veren?
Simdi kaç bedene sorulur endiseleri !
Kaç kez yikilmistir belki de umutlari
Kaç resimde izi kalir silinse dahi kendi gölgesinde yasayan?
Yitiriverdik degerlerimizi bir bir. Ahlak adina, toplum adina cehaletin yerlerde oldugu kisimlarda kaldik her defasinda. Birinin acisini yüregimize denk getirip üzülürken, bir diger aciyla sarsilir olmaya basladik bu kez hayata dair..
Simdi beyler bayanlar !
Herkes utansin.
Utansin ama susmasin…
Sahip çikilsin çocuklarimiza, ama kimse sahip olmasin…