Insanoglu o kadar uyanik ki… “Yavuz hirsiz ev sahibini bastirir.” misali her türlü kötülügü, haksizligi, çirkinligi, yanlisligi kendi yapar ondan sonra da bütün bunlari yaptiranin seytan oldugunu söyleyip kendini temize çikarmaya çalisir. Isin kötüsü buna kendini de inandirir.
Seytana uydum, her kötülügün basi seytan, der. Hatta bütün din adamlari, seytana uymamak konusunda insanlari sik sik uyarir. Bu tavir beni yillardir rahatsiz eder. Insanoglu bu kadar akilliyken, nasil olur da kendi iradesiyle yaptigi islerin sorumlulugunu seytana havale edebilir? Nedense bu kaniksanmis durumda. Kendi akli, nefsi, istek ve arzusuyla yaptigi günahlarin sorumlulugunu seytanin sirtina yüklüyor. Oh ne iyi… Yap, et, yak, yik, kir, dök, say, söv, ye, iç, öldür, böldür, kes, biç, sonra da seytana uydum, diyerek kendini temize çikart. Yemezler…
Yarin Mahser gününde: Sana akil, fikir vermedik mi? Yapacaklariniz ve uzak duracaklariniz konusunda sizi uyarmadik mi? Size bunlari anlatan kitap, uyarici, örnek olacak peygamber göndermedik mi, demeyecekler mi? O zaman ne olacak halin? Seytana uydum diyerek belki, dünyada kendini temize çikarabilirsin ama yarin Mahser gününde hesaba çekilince görürsün akla karayi…
Seytan da Allah(cc)’in yarattigi bir varlik. Ona verilen bir görev var ve o görevini yapiyor. Kimse bana Hz. Âdem ile Havva kissasini hatirlatmasin. O kissada da bir sikinti var. Hz. Âdem peygamber olmasina ragmen bir günah isliyor ve cezasini dünyaya kovulmakla çekiyor. Seytan onu aldatabilmisse o zaman insan, eksikliginin farkina varacak ve uyarilara kulak asacak, bu kissayi hiç unutmayacak.
Dünya, imtihan dünyasi... Seytan senin samimiyetinin ölçüm aletin. Kisinin samimiyetinin ölçüsü seytana uyup uymamakta gizli... Seytan aslinda senin nefsin: Özellikle seni yanlisa, zevk ve sefaya düsüren, bencil bir varliktir. Bu öyle bir seydir ki ruhunun derinliklerine gizlenmis “sen/ben” oluvermistir. Onu sadece aklinla fark edebilir, istek ve arzularina aklinla karsi koyabilirsin. Akil, seni senden koruyan, iyi, kötüyü birbirinden ayirt eden mükemmel bir varlik. O da ayni nefsin gibi ruhunun derinliklerinde gizlenmis ve “sen” olmussundur. Sen/ben: Akil ve nefs…
Nefsine maglup olup onun istek ve arzularina uyarak yaptigin bütün günahlari bana seytan yaptirdi, dersen seytanin da günahini almis olursun ki, onun hakkini nasil ödersin onu kimse bilemez!
Nerede, ne zaman bir kötülük yapsak, yanlis yolda bulunsak, haksizlik yapmis olsak ve aklimiz basimiza gelse hemen, seytana uydum, deyiveriyoruz. Yani yaptigimiz her türlü hatanin müsebbibi olarak seytani ilan ediyor ve kendimizi temize çikariyoruz. Yani biz sütten çikmis ak kasik, seytan da tu kaka…
Ey insanoglu, Müslümanim diyen kisi… Aklini basina topla. Allah, iyiligi emretmis, kötülükten sakinmamiz konusunda bizi uyarmistir. Hal böyle olunca her seyden sorumlu hissetmelisin kendini. Öncelikle kendinden ve sonra etrafindakilerden sorumlu oldugunu hatirla. Görevi yerine getirmeyip suçu seytana yüklemek bizden sorumlulugu kaldirmaz. Belki seytani bile hidayete kavusturma görevimiz, sorumlulugumuz olabilir. Çünkü insanoglu arasinda nice seytanlasmis yaratiklar var. Bütün insanlarin hidayetini istemek, hidayetine vesile olmak sorumlulugumuzu da unutmamaliyiz.
Herkesin verecegi hesap var ama bizi ilgilendiren Müslümanim, diyenlerin hesabidir. Bizi neden ilgilendiriyor? Çünkü bir Müslüman olarak öncelikle kendimizin sonra da diger Müslümanlarin inançlarinda samimi, dosdogru ve iyi insan olmalarini istemek ve bu konuda onlara yardimci olmamiz gerekiyor da onun için…
Insanoglunun uyanik geçinmesi onu temize çikarabilecek mi? Belki bu dünyada evet ama yarin…? Yarina inanmayanlar da onu yarin görecekler zaten. Sözümüz inananlara… Ey insan, her türlü melaneti isleyen sensin; yaradilis gayesine uygun hareket eden seytanin günahi ne? Kul hakki gibi yarin seytanin hakkini da senden sorarlarsa hiç sasirma…!