Ne Eylül’ler ne Leyla’lar gitti bu hayattan. Ayip miydi yoksa günah miydi kiz evlat olmak? Kiz çocugu dogurmak. Söyleyin, hangisiydik biz? Bizler anneyiz, bizler kiz evlatlariyiz. Bizler bu kirli hayatin büyüttügü çocuklariz. Uzanan kirli ellerin son dokunusunda mi kalmaliydi canimiz? Utaniyorum hayat. Utaniyorum, korkuyorum çocuklarimiza verdigimiz edebi edepsizlestirecekler diye…. Insanliktan nasibini alamamis ( hayvan diyemem zira onlar en asil canlilar) pisliklere agir kurallar istiyoruz Türkiye… Daha kaç çocuk feda edilmeli? Sessiz kalma Türkiye! Pisliklerin olmadigi bir dünya olsun istiyoruz. Sessiz kalmayalim. Bugün Leyla’nin da Eylül’ün de annesi olabilirdik. Kadinlarimiza, çocuklarimiza uzanan pis ellerin bir bedeli olmali. Oldurulmali…
Utanin!
Utanin kiz evlatlarimiza yapilanlardan!
Utanin sahip çikilmayan çocuklarimizdan!
Hazin sonlarindan utanin. Bilmedigimiz, haberini duymadigimiz daha kaç Eylül, daha kaç Leyla’lar vardir kim bilir? Bizler kardelenleri açtirmak için çabalarken, o kardelenlerimizi solduran canilere ne olmali? Yine bizlerin, devletimizin imkânlariyla yatak dösek yatip yiyip içmeli mi? Linç edilmeli bu vahsi caniler. Tam nefes almasina firsat verecekken tekrar linç edilmeli. Her gün iskencelere maruz kalmali. Dislanmali, soyutlanmali en adi damgasiyla. En köhne yerde, inim inim inletilmeli böylesi ahlak yoksunu pislikler. Hangi sifata sigar simdi Eylül’ümüze, Leyla’miza yapilanlar? Hiç… Hem de koca bir hiç…
Sizler belatinizi düsünürken biz anneler de evlatlarimizin geleceklerini düsünüyorduk. Gelecegin polisi, doktoru, avukati, ögretmeni olacak yavrularimiz içindi hayat mücadelemiz. Simdi utanin beyler! Sizlere Allah’in emaneti olarak gönderilen kadinlara, pis ellerinizi dokundurdugunuz için ömür boyu utanin!... Her gün ölmek için yalvarin. Her geceniz, uykulariniz haram olsun. Zindan olsun her sey size; Eylül’lere, Leyla’lara dokundugunuz için. Allah bir gün mutlak suretle hesabini size soracaktir. Insan olamayan insanliginizdan utanin.
Simdi kaç çocuga üzülmeliyiz, ya da bizim çocuklarimiza bir sey olmadi diye sevinmeli miyiz? Sokaga çikiyoruz beyler. Gerekirse gecenin en uzun saatlerinde. Bizler korkuyla degil, kardesçe yasamayi istiyoruz. O küçücük bedenlere toprak kokusu yasatmaya hakkiniz yoktu. Leyla’larin mecnunu, Eylül’lerin yazilmamis siirleri olacakti belki de... Sizler hakkiniz varmis gibi bütün ümitleri toprak altina koydurttunuz. Savunmasiz yavrularimiz bizleri affedin. Böylesi gözü dönmüs canilere engel olamadigimiz için bizleri affedin. Simdi beyler! Herkes utansin. Utansinuu ama susmasin… Sahip çikilsin çocuklarimiza, ama kimse sahip olmasin…Onlar yeryüzünün melekleriydiler.Sizler güzel uyuyun çocuklar. Bu hesap burda kapanmaz bilsin o caniler!......