Çagimizin amansiz hastaligi haline gelen, adeta kendi içinde halka olusturup zincirlesen, “Vefasizlik” sorunu birakiyorum bu kez ortaya...
Bir hiçlik var üzerimizde bu aralar; bir kimsesizlik..
Çaresizlikten içimizi kemiren gelecek kaygilarimizdan bir an olsun uzaklasmak adina; Vazgeçtiniz mi yasamaktan
Ya da yasiyormus gibi gözükmekten!
Ulasilabilir yanlarini gördükleri an rahatça ezip geçenlere deginiyorum..
Kukla mantigiyla ilerleme saglayan zavalli çikarci insanlara sesleniyorum bu kez buradan!..
Hapsedilen kisilikleri kendi içlerinde parçalayan, iyilik adina taarruza geçmeye bile üsenen yeni nesil sürü psikolojisi gibi sürüklenip gidiyor ömür dedigimiz...
Her aci eskisini unutturur dediklerimiz bile kifayetsiz kaldi bir kösemizde... Sakli tutulan yanlarimiza koydukça daha da biriktirir olduk acilari üst üste...
Ömrümüze kattiklarimizi eksilterek yol almaya basladigimiz günden bu yana, silinir oldu hafizaya kazinan onca yasanmisliklar..
Yol almayi degil, yol vermeyi görür olduk bu kez hayata dair payimiza düseni aldikça...
Geçmise dair özlem de kalmiyor artik.. Silindikçe siliniyor herkesin yüreginde tasidiklari.
Agirlasiyor biriktirilen acilar bu kez. Zorlasiyor, zorlastiriyor adimlarimizi bile.
Korkulara birakiyor bu kez yerini...
Kimde ne kadarimlari sorgularken bile yoruyor insan kendini....
Geçmise dair geçmisten getirilen fotograf karelerinde kaldi bütün masumiyetler.. Geride birakilan yalniz fotograflar degildi elbet, herkesten eksilen yaslar vardi daha çok üzerlerinde ...
Kiminin çizgileri belirgindi yasanmisliklari anlatirdi;
Kimilerinin de gizli yarasi kalbine zarardi...