Bir kez gönül yiktin ise bu kildigin namaz degil,
Yetmis iki millet dahi elin yüzün yumaz degil. (Yunus Emre)
Gönül kazanmak, bir ömür yapilan ibadetlerden daha kiymetli demek ki… Peki, gönül kazanmak o kadar kolay mi? Degil tabi, belki de çok kolay…
Insan, ayni anda pek çok duyguyu birden yasar; aklindan, gönlünden pek çok sey geçer. Bunlari gerçeklestirdigi takdirde bir anlam ifade eder ve baskalari da bu duygu ve düsünceleri paylasmiyor olsa bile sonuca sahitlik etmis olur. O zaman insan, aklindan ve gönlünden güzel seyler geçirmeli ve bunu disa vurmali; bu duygu ve düsüncelerini gerçeklestirememis olsa bile en azindan sahitlendirmis olur.
Islam, insanlari düsüncelerinden dolayi yargilamaz, cezalandirmaz. Çünkü insanoglunun aklindan ve gönlünden çok güzel veya çok kötü setler geçebilir. Aklindan ve gönlünden geçirdigi kötü düsünceleri gerçeklestirmedikten sonra sorumlu olmaz, cezalandirilmaz, günah sayfasina bir sey yazilmaz. Ama güzel seyleri gerçeklestirememis olsa bile hayir ve sevap sayfasina not edilir, mükâfatlandirilir. Böyle der yüce dinimiz. Kötülügü düsünüp gerçeklestirmemek, vaz geçmek bile mükâfata layik görülür. Çünkü inancimizin temelinde iyilik ve güzellik; kötülüklerden uzaklastirmak vardir. Bu kadar toleransli inanç sistemi içinde insanin mutlu, huzurlu ve saglikli bir hayat sürebilmesi için karsilikli hos görü ve sevgiyi ön plana çikarmasi gerekmez mi? Bir tebessümün sadaka addedildigi, gönle girmenin/gönül kazanmanin bütün ibadetlerden daha üstün oldugu bir inanç sistemin merkezinde insan vardir. Her seyi insan için yaratmis yüce Mevla… Peki, insan bunun ne kadar farkinda?
Sevgiyi, anlayisi, hos görüyü nedense hep karsimizdakilerden bekliyoruz. Kendimiz karsimizdakine ne kadar hos görülü, sevgili ve anlayisli davrandigimizin muhasebesini yapiyor muyuz? Bu konuda herkes; önce ben karsimdaki insani sevmeli, ona hosgörülü davranmali, onu anlamaya çalismali ve güzel davranmaliyim, diye düsünmeli. O bana ne kadar kötü davranirsa davransin ben yine de ona güzel davranmaliyim, diyebilmelidir. Hal böyle iken, benim gibi böyle kösesinde yazanlar, meydanlarda nutuk atanlar hitap ettikleri insanlara, topluluklara karsi ne kadar hos görülü ve anlayislilar? Sevgiyle yaklasabiliyorlar mi bütün canlilara? Acilen ve önemle arzu ettigimiz, ihtiyaç duydugumuz gönül seferberliginden söz edenlerin, öncelikle kendileri bu yolda olmalari, digerlerini ötekilestirmemeleri, asagilamamalari, ayristirmamalari gerekmez mi? Her gün farkinda bile olmadan kaç kisinin kalbini kirdigimizin muhasebesini yapiyor muyuz?
Gönül seferberligi çok önemli bir konu tabi ki… Biz bunu gerçeklestirebilmis olsak yeryüzünde huzur ve refah hüküm sürerdi. Millet ve devlet olarak bu gün her zamankinden daha fazla ihtiyacimiz var gönül seferberligine. Iktidari ele geçirmek için degil, yeryüzünde huzur ve sükûnu saglamak için. Allah(cc) da bizden bunu beklemekte degil mi? Eger bu suurda olmazsak yeryüzünde fitne ve kargasa hâkim olmaz mi? Hâlihazirda öyle degil mi? Mevlana’nin, “ Ey can; kimseyi kirma. Sözden agiri yoktur. Beden çok yükü kaldirir ama gönül her sözü kaldiramaz.”, “ Kaç dil bildigin degildir önemli olan. Gönül dili bilmektir insani degerli kilan.”, “ Dünya gözü ile bakan, yüzü; gönül gözü ile bakan, özü görür.”, “ Gönül aynan saf olmadikça, çirkini güzelden ayiramazsin.”, “ Ey gönül! Bir kalbin içinde ne tasidigini nereden bileceksin; kirmadan önce çok iyi düsün, belki de içindeki sensin.”, “ Gönül kazanmak istiyorsan, sevgi tohumu ek. Cenneti kazanmak istiyorsan, yollara diken serpmekten vazgeç.” bu veciz sözleri kulaklarimiza küpe, aklimiza ve gönlümüze rehber olmali.
Gönül seferberligi, her insanin kalbini kazanmaktir. Insani asagilayarak, hakaret ederek, dislayarak, kutuplastirarak bunu saglayamayiz. O halde öncelikle ailemizde, çevremizde, bulundugumuz sosyal ortamlarda ve ülkemizde yeniden bir gönül seferberligine baslamaliyiz. Birbirimize gönülden baglanmadigimiz sürece hiçbir basari kalici olmayacaktir.